in de verte

Een deelnemer aan onze eerdere Koorweken, (lid Rockanje groep) vertelde een leuk verhaal. Ze had in de zomer van 2013 in het Franse Saint-Nectaire haar vriend… ‘haar zonnebloem’ ontmoet tijdens een vakantieweek. Uiteindelijk vormt dat de opmaat naar onze 5e Franse Koorweek. Zij en haar vriend hadden elkaar daar, in het zomervakantiehuis Castel Marguerite ‘gevonden’. Euforie! Het huis werd in die dagen nog gehuurd door de (aan apgen gelieerde) ideële stichting IDZO die eerder zinvolle vakantieweken voor jongeren organiseerden, iets verderop in Neuvic.
Al 13 jaar rijden mijn vrouw en ik er - weliswaar op grote afstand - langs als we weer voor een halfjaar op weg zijn naar ons plekje in de Midi-Pyreneeën (daar waar we in 2005 voor het eerst een zomerzangweek organiseerden). We zien dan in de verte soms net de besneeuwde toppen van het 'Central Massief'. Ik spitste mijn oren, omdat juist die streek op ons verlanglijstje stond voor een trip. Vulkanisch oer-gebied in Midden-Frankrijk dat tot de verbeelding spreekt. Na 4 Koorweken vlak bij ons huis in Valence-sur-Baïse(Midi-Pyreneeën), stonden we open voor nieuwe opties, zodat die tip over Saint-Nectaire erg aansprak. Voorwaarde voor een Koorweek is dat er, zoals altijd, een mogelijkheid moet zijn om de studieweek af te kunnen sluiten met een concert in de plaatselijke kerk.

'Van de ene top in de Midi-Pyreneeen...'

Na wat googelen op ‘romaanse kerken’ en ‘Saint-Nectaire’, raakte ik meteen in de ban van wat ik daar zag! Wat een pracht plek…, en stel je toch eens voor dat we daar..... Met de vaste Koorweek crew werd een plan besproken. Dan komt er meteen een creatieve tamtam op gang. Er bleek direct veel interesse voor een concert in die prachtige romaanse kerk uit de elfde eeuw - met 113 pilaren! - zoals op het internet stond. Maar dan moet je er nog wel binnen zien te komen...(als Nederlander…) Eind november reed ik er heen in een poging er contacten te leggen. Ik belde eerst 'Castel Marguerite' - toen nog van de Nederlandse eigenaren Nellie en Theo Reintjes (dik eind zeventigers), en vroeg of ik er een nachtje zou kunnen slapen. Ze ontvingen me met open armen.

 

De volgende dag liep een bezoek aan de kerk op niets uit. De dames van het toeristenbureau (die Engels spraken) werkten echter graag mee. Ze hadden het nummer van het hoofd van het evenemententeam van de kerk, een zekere 'Catherine'. Zij stuurden haar een sms-berichtje met mijn (NL) gsm. Er kwam geen reactie(..). Dan maar alvast wat rondkijken naar gezellige restaurantjes waar we met de groep tijdens de Koorweek kunnen dineren. Samen eten in leuke restaurantjes is een ongeschreven 'must' tijdens de Koorweek, en altijd een groot plezier! Dankzij het enthousiasme van het toeristenbureau voelde het toch goed. Dus maar even afwachten.

 

Weer thuis kwam er al snel een sms-reactie van ‘Catherine’: “pas possieble”, optreden niet mogelijk in augustus". Dat was even slikken.  Maar er stond niet ‘helemaal’ onmogelijk. We hadden nu ook het e-mailadres van die belangrijke mevrouw, en dat biedt toch meer mogelijkheden dan die korte sms-berichtjes. Na wat heen en weer mailen - met hulp van onze Ada de Haan uit Breda - bleef het na diverse verzoeken - zonder uitzicht op een datum. Uiteindelijk vroeg ik aan onze Franse thuishulp - die in Valence-sur-Baïse woont - of zij (als Française) die mevrouw een keer zou willen bellen(..)…. Al binnen een paar dagen kwam er bericht: Groen licht! Zelfs met een keuze uit drie datums in augustus, waarvan een op vrijdag 21-08! Dat was meteen bingo! Nu kon het echt beginnen. Toch moesten er nog wat zaken ter plaatse worden afgesproken. Zo ontving ik per post een berg documenten en bovendien vroeg mevrouw meteen om een financieel voorschot en een verzekeringspolis voor het gebruik van de kerk. Eigenlijk voelde dat alleen maar positief!

 

In maart (het sneeuwde nog in Saint-Nectaire), ben ik er opnieuw naar toe gereden om met mevrouw 'Catherine' persoonlijk kennis te maken en het hele dossier: borgstelling, verzekering, tekst van toespraken, zangprogramma, partituren en (op haar verzoek) alvast 25 A3-concertposters af te geven. Opnieuw zocht ik contact met Castel Marguerite om te vragen of ik er weer een kamer kon huren. De stichting IDZO was inmiddels eigenaar geworden van het pand. En juist toen ik daar aankwam bleek er een groepje jongeren te zijn gearriveerd voor een z.g. WOEF(wintersport) week. Hoewel ik aarzelde (het was tenslotte voor jongeren) bleek ik hartelijk welkom, als ik mij tenminste wilde schikken in het ritme van de dagen... en zo geschiedde...

 

De sfeer was bijzonder! Toen bleek dat er iemand piano kon spelen, heb ik meteen onze mobiele Koorweek-piano (die ik voor de zekerheid al had meegenomen) naar binnen gebracht. Ik bood hen aan om de piano daar voorlopig te laten, zodat de jongeren er de hele zomer ook van kunnen genieten. Zo is er 's avonds na het eten veel gespeeld en gezongen en mocht ik deelnemen aan enkele boeiende en inspirerende gesprekken. Een dierbare ervaring die me altijd bij zal blijven. Tijdens mijn verblijf was ik overdag doende met de organisatie van de Koorweek (m.u.v. één heerlijke ochtend skiën met de hele groep), daarna ging ik naar mijn afspraak in de kerk met die zo belangrijke mevr. Catherine.

 

Ietwat gespannen zat ik al een half uur te vroeg in de kerk te wachten op die dame. ‘Zou ik het redden met m’n kleuterschool Frans?’. Ruim voor tijd zag ik tussen de vele toeristen/kerkbezoekers meteen wie Madame Catherine was(..). Een echte dame, stevig in de pas met een map onder haar arm en een ietwat stuurse blik. Ik werd er niet direct blij van... maar ik had geen keus. Mijn vooraf bedachte Franse opening liep finaal mis. Ze kwam rechtstreeks op me af en liep als een lawine ‘leeg’(..).. Stotterend schakelde ik over op Engels, waarna ze gelukkig begreep dat langzaam Frans spreken de enige optie voor me was om met elkaar te kunnen communiceren (ze wist trouwens ook dat ik het geld bij me had). Het kistje (oranje!) mandarijnen dat ik haar - namens het koor - alvast aanbood was meteen een schot in de roos, waardoor ze compleet ontdooide. Eigenlijk was alles meteen rond, zelfs het bespelen van het oude kerk-kist-orgel (eerder verboden) was ineens mogelijk.

 

Op haar herhaalde vraag naar de naam van het koor (dat we niet hadden), antwoordde ik - uit de losse pols - de meest simpele naam: ‘drie kleuren koor’ (Choeur trois couleurs). Ik weet ook niet meer hoe ik er opkwam, maar met die drie kleuren ‘rood wit blauw’ hebben Frankrijk en Nederland in elk geval iets gemeen. Nu is het ons vaste logo. Tijdens eerdere weken in Valence sur Baïse bleek al dat een (een groep) beslist een naam moet hebben, anders kun je nergens – openbaar - optreden in Frankrijk. (i.v.m. rechten, verzekeren en huren). Vanuit De Stroom waren er direct al 22 aanmeldingen. Na nog een kleine advertentie in Dagblad Trouw was de stemmen-balans ook compleet. Allen werden weer uitgenodigd voor een eerste treffen met korte repetitie in midden Nederland. Alles draagt dan weer bij aan een mooi gemotiveerde groep.


'naar een nieuwe top in de Auvergne'

Het is altijd weer spannend en leuk om een andere dirigent te vinden, die de groep weer naar nieuwe hoogten kan voeren(..). We begonnen v.a. 2005 met twee Engelse dirigenten, een Fransman en een Duitse dirigent. Onze eerste Koorweek in Saint-Nectaire was in de zomer van 2015. We vroegen Ina Bannink als dirigent en Hans Trip als pianist. In 2016 en 2017 lukte het om - de in Canada wonende - Arthur Arnold als dirigent te strikken. Het werden drie onvergetelijke Koorweken! Oorspronkelijk zouden we in 2019 weer een Koorweek organiseren in Saint-Nectaire. We kregen weer een vaste licentiedatum voor een concert in de kerk. We moesten echter afzeggen omdat de studieruimte in Castel Marguerite niet beschikbaar bleek. Met hulp van de kerk en het toeristenbureau kwam er een prachtig aanbod van hotel Mercure, waar we nu (met een voucher voor 2021) de eerstvolgende Koorweek organiseren. Tevens is er de garantie dat we dagelijks te mogen repeteren in de grote zaal van de gemeente. En dat is uniek! Dat we nu al weer een jaar vastzitten in de corona pandemie is niemand te verwijten. Het is vandaag -01-03-2021- nog maar de vraag of de geplande Koorweek 07-08-2021 wel door kan gaan. Bidden helpt niet (prikken wel).

..en zie… hoe - inmiddels - onze Catherine straalde na afloop van ons concert!

 

 

 

KLIK OP DE FOTO'S

 

Rijdend door de bergen
was dit mijn eerste blik op
Saint-Nectaire met in de diepte de kerk


27-11-2-14
prachtige

27-11-2-14
beelden

27-11-2-14
zeggen

27-11-2014
meer

27-11-2-14
dan

27-11-2-14
veel

27-11-14
woorden

25-02-2015
m'n weekje Saint-Nectaire zit er weer op maar nog één keer ga ik kijken voor mijn vertrek...

25-02-2015
Via de kronkelweg naar boven....

25-02-2015
opnieuw wordt ik gevangen door de prachtige kleuren in deze indrukwekkende tempel....

25-02-2015
wat een kleuren... betoverend! Tot later.

 

terug naar index